Dziś rocznica wyzwolenia Auschwitz... Dziś pamiętam dziadka Janka, dziadka mojej żony, którego miałem zaszczyt poznać i nawet nosić na moich własnych rękach.

Jan Łabno. Przed wojną absolwent Centrum Wychowania Fizycznego w Warszawie (dziś AWF). W 1940 roku aresztowany przez gestapo w wyniku denuncjacji bliskiego krewnego i osadzony w więzieniu w Tarnowie. Trafił do KL Auschwitz z pierwszym transportem więźniów i przydzielono mu numer 149 (sto czterdzieści dziewięć). Jeszcze nie było baraków i pasiaków, wszystko w organizacji.

Ukrył inteligenckie pochodzenie i w ten sposób uratował życie. Pracował przy obsłudze windy. Po słynnej ucieczce więźniów pierwszego transportu, przeniesiony do KL Mauthausen. Jak wiele razy podkreślał, Auschwitz przy Mauthausen to były wczasy... Słynny kamieniołom i schody do niego prowadzące pochłonęły wiele istnień ludzkich. Janek przeżył, bo nauczył się od francuskiego komunisty pracy z kamieniami i został kamieniarzem, przydatnym dla niemieckich lokalnych zakładów.

5 lat spędził w kacetach. Wracał do domu bardzo długo, często na piechotę. Przyszedł do domu po to tylko, żeby się dowiedzieć, że jego ukochana matka zmarła dokładnie tego samego dnia rano. Rzadko mówił o obozie, ale zostawił po sobie kilka nagranych kaset, gdzie opowiada ‘jak było’. Jak się je słucha to łzy same lecą po policzkach.

Po wojnie władza ludowa skierowała go na Warmię. Zakładał i wiele, wiele lat kierował zakładami przemysłowymi w Kętrzynie – FAREL (dziś FAREL-Philips Polska) oraz wyodrębnione z niego dzisiejsze Zakłady Przemysłu Odzieżowego WARMIA. W zakładzie spędzał czas od 7 do 22, kochał to.

Przeszedł na emeryturę i zamieszkał w wybudowanym przez siebie domu pod Warszawą. Pod koniec życia podupadł na zdrowiu i musiał polegać na innych. Nie przeszkodziło mu to odwiedzać swój zakład, gdzie holenderska dyrekcja przyjmowała go z wszelkimi honorami.

Zmarł w 2002 roku w wieku 92 lat. Na pogrzeb przyszło wiele ludzi. Z Kętrzyna przyjechał cały autobus dawnych współpracowników z podziękowaniem.

Dziadek Janek był dla mnie bohaterem i jestem dumny że mogłem go poznać.

Cieszmy się że możemy poznać jeszcze osobiście takich ludzi bo coraz mniej ich na świecie zostało.

mario33, pięknie napisałeś o Dziadku.....

To prawdziwe szczęście móc poznać takich ludzi jak Twój Dziadek. Dla innych szczęściem byłoby posłuchanie opowieści, choćby z kaset. Pomyśl o tym.

PZDR
makzel